Κατά τύχη έπεσα πάνω σε αυτήν την καλλιτέχνιδα, μαθαίνοντας για την τελευταία της παράσταση στο ΜοΜΑ, το 2010, που συνοψίζεται στην ακόλουθη φωτογραφία
η καλλιτέχνις καθόταν επί τρεις μήνες κατά τις ώρες λειτουργίες της έκθεσης που αφορούσε την ίδια "Marina Abramović: The Artist Is Present", και απλώς κοιτούσε αδιάκοπα τον κάθε επισκέπτη της έκθεσης που επέλεγε να καθίσει απέναντί της.
Κατόπιν μικρού googlαρίσματος, ενημερώθηκα τελείως σποραδικά για την ύπαρξη και το έργο αυτής της ιδιόμορφης κυρίας που κατάφερε να με ιντριγκάρει μόνο με το ένα δευτερόλεπτο που την είδα να κοιτάει απλώς το φακό της κάμερας.
Έπειτα από κάποια χρόνια κατά τα οποία έχω εξοικειωθεί με αρκετά είδη τέχνης που έχουν εφεύρει οι άνθρωποι (έχοντες νου και μη) εκεί έξω (!?), έχω καταλήξει να λειτουργώ με ένα συγκεκριμένο αισθητήριο το οποίο με ενημερώνει σχεδόν αυτόματα για το αν κάτι μου αρέσει ή όχι. Δεν χρειάζεται να με συναρπάσει κάποιος από τη βιογραφία του ή να με παρασύρουν οι τάσεις της εποχής, απλά το καταλαβαίνω. Έχω δει αρκετές βλακείες που πολλοί θαύμασαν ή που κανένας δεν πίστεψε εξαρχής, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο κάποιος θέλησε να βρουν την οδό της δημοσιότητας και εν πάση περιπτώσει εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι η συγκεκριμένη τύπισσα μου άρεσε. Ίσως όλη αυτή η παράγραφος να είναι η προσπάθειά μου να αιτιολογήσω το ενδιαφέρον μου για το έργο της συγκεκριμένης κυρίας που κάποιους ίσως, με την ίδια ευκολία που με οδηγεί εμένα το αισθητήριο μου στο να πω 'μ 'αρέσει", να αναφωνήσουν, "είναι τρελή".
Έχει κινδυνέψει να κάψει το σώμα της, έχει λιποθυμήσει κατά τη διάρκεια δικής της περφόρμανς, έχει αυτομαχαιρωθεί, έχει υπομείνει πολλές σωματικές κακουχίες πιστεύοντας ότι ο πόνος απελευθερώνει από το φόβο του θανάτου.
Δεν είμαι έτοιμη να υποστηρίξω το έργο της, πώς θα μπορούσα άλλωστε να το κάνω σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα από την πρώτη στιγμή που έμαθα για το έργο της..
Περιμένω όμως να δω την ταινία που θα γυριστεί, με βάση ένα "εργαστήρι περφόρμανς" που διοργάνωσε για λίγες ημέρες, με αφορμή την τελευταία προαναφερθείσα έκθεσή της στο ΜοΜΑ. Μάζεψε ορισμένους καλλιτέχνες που θα αναπαριστούσαν ορισμένα από τα έργα της στο μουσείο και τους υπέβαλε σε διάφορες δοκιμασίες έτσι ώστε να κρίνει κατά πόσον είναι ικανοί να αντέξουν σωματικά προκειμένου να φέρουν έπειτα πνευματικά εις πέρας τις δικές της ανατριχιαστικές περφόρμανς.
