Your worship needed a god.
Where it lacked one, it found one.
Ordinary jocks became gods —
Deified by your infatuation
That seemed to have been designed at birth for a god.
It was a god-seeker. A god-finder.
Your Daddy had been aiming you at God
When his death touched the trigger.
In that flash
You saw your whole life. You ricocheted
The length of your Alpha career
With the fury
Of a high-velocity bullet
That cannot shed one foot-pound
Of kinetic energy. The elect
More or less died on impact —
They were too mortal to take it. They were mind-stuff.
Provisional, speculative, mere auras.
Sound-barrier events along your flightpath.
But inside your sob-sodden Kleenex
And your Saturday night panics,
Under your hair done this way and done that way,
Behind what looked like rebounds
And the cascade of cries diminuendo,
You were undeflected.
You were gold-jacketed, solid silver,
Nickel-tipped. Trajectory perfect
As through ether. Even the cheek-scar,
Where you seemed to have side-swiped concrete,
Served as a rifling groove
To keep you true.
Till your real target
Hid behind me. Your Daddy,
The god of the smoking gun. For a long time
Vague as mist, I did not even know
I had been hit,
Or that you had gone clean through me —
To bury yourself at last in the heart of the god.
In my position, the right witchdoctor
Might have caught you in flight with his bare hands,
Tossed you, cooling, one hand to the other,
Godless, happy, quieted.
I managed
A wisp of your hair, your ring, your watch, your nightgown.
---
Ο πυροβολισμός - Ted Hughes [Μετάφραση: Γιάννης Αντιόχου]
Η λατρεία σου χρειαζόταν έναν θεό.
Κι όπου δεν υπήρχε, ανακάλυπτε έναν.
Συνηθισμένα κολεγόπαιδα μεταμορφώνονταν σε θεούς —
αποθεωμένα από την ερωτική σου τρέλα
που έμοιαζε να έχει σχεδιαστεί από τα γεννοφάσκια της για έναν θεό.
Αναζητούσε έναν θεό. Ανακάλυπτε έναν θεό.
Ο Πατερούλης σου σε κατηύθυνε προς τον θεό
όταν ο θάνατός του άγγιξε την σκαδάλη.
Εκείνη τη στιγμή
είδες τη ζωή σου ολόκληρη. Εξοστρακίστηκες
διανύοντας την πρώτη καριέρα σου
με τη λύσσα
ενός ταχύτατου βλήματος
που δεν θα μπορούσε να παράξει μια μονάδα έργου
κινητικής ενέργειας. Οι εκλεκτοί
πέθαναν στην πρόσκρουση λίγο πολύ —
ήταν πολύ θνητοί για να την αντέξουν. Ήταν μυαλά παραφουσκωμένα.
Προσωρινοί, υποθετικοί, σκέτες αύρες.
Επεισόδια σαν φράγματα ήχου κατά μήκος του σχεδίου πτήσης σου.
Αλλά μες στα μουσκεμένα από δάκρυα χαρτομάντιλά σου
και τους σαββατιάτικους νυχτερινούς σου πανικούς,
κάτω απ' τα μαλλιά σου που τα χτένιζες τη μια έτσι και την άλλη αλλιώς,
πίσω απ΄ αυτά που φάνηκαν σας απογοητέυσεις
και τα ποτάμια των δακρύων που σιγά σιγά λιγόστευαν,
δεν παρεξέκλινες.
Επιχρυσωμένη, καθαρό ασήμι,
επινικελωμένη. Τέλια τροχιά
καθώς διέσχιζες τον αιθέρα. Ακόμα και η ουλή στο μάγουλο,
εκεί που έμοιαζε να έχεις χτυπήσει στο τσιμέντο,
χρησίμευσε σαν αυλακιά της κάννης
για να σε διατηρεί αυθεντική.
Μέχρι που ο αληθινός σου στόχος
κρύφτηκε πίσω μου. Ο Πατερούλης σου,
ο θεός με το καπνισμένο τουφέκι. Για πολύν καιρό
ασαφής σαν την ομίχλη, ούτε καν ήξερα
πως είχα χτυπηθεί,
ή ότι είχες εξαγνιστεί μέσα εμού —
για να θάψεις τον εαυτό σου, εν τέλει, στην καρδία του θεού.
Στη θέση μου, ο κατάλληλος γητευτής
ίσως να σε έπιανε στον αέρα με γυμνά χέρια,
να σ' έπαιζε από τη μια παλάμη στην άλλη, ηρεμώντας σε,
άθεη, ευτυχισμένη, γαλήνια.
Διαχειρίστηκα
μια τούφα απ' τα μαλλιά σου, τη βέρα, το ρολόι σου, το νυχτικό σου.
