Πρέπει να δάκρυσα..

Chino Moreno: ΤΙ ΦΩΝΗ, ΘΕΕ ΜΟΥ!

Diamond Eyes: Τίτλος του άλμπουμ που ηχογραφήθηκε χωρίς την παρουσία του Chi Cheng, για Eros πορευόντουσαν, κατέληξαν όμως σε αυτό το διαμάντι.

Udo - wait for it - Kier

Υποκινούμενη από εσωτερικό θυμό και αγανάκτηση που όμοια της έχω να ζήσω τουλάχιστον από τα τέλη δεκαετίας '90, ανέτρεξα στις απαρχές του εθισμού μου στην λατρεμένη μέχρι και τώρα μουσική των Korn και παράγγειλα από το youtube το Make me Bad για να με πάρει για λίγο μακριά από τα προβλήματα της υπερβολικά ρεαλιστικής ζωής που ζω τον τελευταίο καιρό (θέλω να επανέλθω στην αλαφροΐσκιωτη πραγματικότητά μου τώρα!). Και τι βλέπω????? μάλλον ποιον?? αν είχα την Akiko εδώ απλά ο ενθουσιασμός μας για την ανακάλυψη (παίζει να το είχα ξαναδεί τόοοτε το βίνδεο χωρίς να έχω η πτωχή τω πνεύματι αντιληφθεί τότε τη μεγαλειότητά του) θα ήταν ίδιος! Είναι ούτως ή άλλως κοινό inside joke μας ο λατρεμένος [πανταχού παρών - σίγουρα βρίσκεται σε άλλη διάσταση και το μόνο που βλέπουμε είναι το ολόγραμμά του ή μάλλον ακόμα χειρότερο σενάριο: ίσως βρίσκεται στα μυαλά μας και είναι προϊόν της φαντασίας μας, Akiko: πρέπει να έχουμε αυτόπτες μάρτυρες τη επόμενη φορά], ο εξοργιστικά μόνιμος πρωταγωνιστής ή απλώς συμμετέχων σε πολλές από τις αγαπημένες μου ταινίες...

Udo Kier. Ρε συ το πιστεύεις?? 'Επαιζε στο γ******ο το βίνδεο κλιπ. Unglaublich. Πού τον έχω δει αυτόν τον τύπο δεν περιγράφεται. Σε τσόντα ολκής, σε έπη του Lars von Trier (ναι ναι εκεί τον ανακάλυψα στην πρώτη μου επαφή με τon Lars στο Κινγδομ ΙΙ ως υπερτροφικό μπεμπέ (άααααιτ), σε καταστροφικές ubercuλt ταινίες.

Ήταν θυμάμαι από μία κυριακάτικη εφημερίδα που μοίραζε κάποτε σαχλές ελληνικές ρομαντζοτσόντες του '70 και ψαρέψαμε αυτό το σπάνιο μαργαριτάρι που έτυχε να δούμε στο ντιβιντί. Ήμαστε τότε ήδη υποψιασμένες και τρομοκρατημένες από την πασπαρτουότητα του τύπου και να 'τος δίπλα στη Φόνσου να παίζουν παιχνίδια στην άμμο (ούτε καν θυμάμαι αν έπαιξαν παιχνίδια, αν τα έπαιξαν μεταξύ τους, πού τα έπαιξαν..χμμ). "Πρόκλησις" λέγεται η ταινία για τους σινεφίλ της παρέας!

Και ο Fatih Akin έπεσε στα δίχτυα του (ή το αντίθετο). Ναι! πολύ αγαπημένος τύπος και προφανώς αυτό συνεπάγεται επιλογή του Kier για την τελευταία του ταινία Soul Kitchen!

Έχει παίξει σε όλες σχεδόν τις ταινίες και τηλεοπτικές σειρές του Lars von Trier με τον οποίο τον συνδέουν πολλά.

Έχει παίξεi σε βίντεο κλιπ της Μαντόνα, στο Blade, έχει κάνει cameo εμφάνιση στο Inglourious Basterds, σιγά μην δεν έβρισκε ο Ταραντίνο το καλτ διαμάντι του για την ταινία..

Μα τι λέμε τώρα ο τύπος έχει παίξει στο Suspiria, την πρώτη επαφή της Αkiko et moi (νομίζω τουλάχιστον) με τον master of terror and horror Dario Argento και να προσθέσω ότι πρόκειται για την καλύτερή του ίσως ταινία, με ανατριχιαστικά(ό) ωραίο OST.

Ανατρέχοντας στις λίστες με τη φιλμογραφία του που φιλοξενούνται  σε wikipedia, imdb και την προσωπική του ιστοσελίδα για να ξεσκονίσω τις μνήμες του παρελθόντος, βρίσκω και άλλα πολλά διαμάντια!

Επική συμμετοχή στον Ντετέκτιβ ζώων, σε ταινία με την Πάμελα, σε ουκ ολίγες ταινίες έχει υποδηθεί το βαμπιράκι- δράκουλα με μεγάλη επιτυχία, τολμώ να πω και ταύτιση με το ρόλο (βλ. φωτό.)

Κάθε φορά που τον πετυχαίνω, χαμογελάω ακόμα κι αν υποδύεται (όπως συνήθως κάνει) τους πιο αντιπαθείς, ίβιλ και μισάνθρωπους χαρακτήρες.

Αν σκεφτώ κάτι ακόμα θα το προσθέσω αργότερα, μπορεί στις επόμενες 5-6 ταινίες του που βρίσκονται στη φάση post-production ανάμεσα στις οποίες και η "Melancholia" (για περισσότερα χτύπα το), να βρει κάτι νέο για να μας αφήσει άφωνες για μία ακόμη φορά.

6 degrees of separation (no explanations)

6 βίντεο κλιπς

5 κοινά σημεία

καμία επεξήγηση.

Ευπρόσδεκτη οποιαδήποτε εκδοχή.

  

 

                -> ->

   

->

και μετά - - - - - -

                και .. τραλαλά

        

Τώρα βγάζει νόημα σωστά?? ;)

μένω σπίτι σημαίνει βλέπω εMTιV

Προσοχή!
έπεται καθαρά χαζοχαρούμενη ανάρτηση από μία εκπρόσωπο της pop κουλτούρας της δεκαετίας του '90 και του '00 και λαστ μπατ νοτ ατ ολ λιστ του '80 μιας και τότε ανακαλύφθηκε ο γαλαξίας shisha (πόσο ρηχή μπορώ να γίνω ...βλ΄. επόμενες αναρτήσεις). Μόλις έπαθα σοκ συνειδητοποιώντας ότι έχω αναφερθεί σε τρεις δεκαετίες από καθεμία από τις οποίες έχω πλέον ξεκάθαρες μνήμες.

Πάμε παρακάτω όμως. Αποφάσισα να εκδηλωθώ! Να αποκαλύψω το μεγάλο μου μυστικό...πφφ οκ..λίγο suspense δεν έβλαψε κανέναν... σιγά τα αυγά... ουσιαστικά δεν πρόκειται για μυστικό παρά για ένοχη απόλαυση.

Και δεν εννοώ οτιδήποτε θεωρείται παράνομο και ποινικά κολάσιμο στις 69 πολιτείες της Ελλάδας μας αλλά για τη μουσική pop, fake-pop, trash-pop..πες την όπως θες POP που εκπέμπεται ανηλεώς από τα μουσικά κανάλια της χώρας μας και όλου του γνωστού μέχρι σήμερα κόσμου. (και αποτελεί τωόντι ξεχωριστό μπασταρδεμένο παρακλάδι της λατρεμένης pop μουσικής, είναι η ας πούμε καναλοπόπ)

Μάλλον να το θέσω κάπως διαφορετικά: δεν πρόκειται ουσιαστικά να αναφερθώ και να αναλύσω την καθαρόαιμη αγάπη για τη μουσική ποπ αλλά για το μπαστάρδεμα ήχου και εικόνας (video killed the radio star => που το μεταφράζω ελεύθερα, τηρουμένων των αναλογιών σε η εικόνα απλά σκότωσε τη μουσική και ταιριάζει απόλυτα με αυτό που θέλω να επικοινωνήσω εν προκειμένω!)

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ σε καμία περίπτωση ότι η εικόνα σκοτώνει τη μουσική ΓΕΝΙΚΑ, η κατάσταση που παίζει σε αυτή την ιστορία είναι τελείως ειδική, και αφορά την ποπ του εMTιV (*όπου εMTιV βάζουμε οποιοδήποτε μουσικό κανάλι ή εκπομπή εκπέμπει στο τσαρδί σας).

Θα μιλήσω για τραγούδια ποπ ύφους και με το ποπ περιλαμβάνω και δημοφιλή κομμάτια (wanna not be pop) που με έχουν στοιχειώσει κατά καιρούς.

Θα θυμηθώ ακόμα και τραγούδια που κάποτε χόρευα σαν μανιακή (εννοείται μπροστά από την τηλεόραση) και τώρα πια, απλά δεν αντέχω να φτάσω στο πρώτο ρεφρέν, γιατί ο άγραφος νόμος λεεί ότι χωρίς εικόνα τα τραγούδια αυτά δεν...βλέπονται..χμμ!

Αυτό το τελευταίο, η αναφορά σε κολλήματα του παρελθόντος είναι στην πράξη ένα μικρό μαρτύριο, αλλά θα καταφέρει ίσως να ξύσει πληγές ή να σνιφ-συγκινήσει. Πόση ισχύ έχει η εικόνα και πόσο δευτερεύουσα φαντάζει μπροστά της η ουσία της μουσικής που λάμπει πάραυτα ανά τους καιρούς σε βινύλια, cd, κασέτες, ηλεκτρονικά αρχεία, λατέρνες, ραδιόφωνα, όχι τόσο στα κανάλια..

Α! να τονίσω επίσης σε αυτό το κομβικό (wtf?) σημείο, ότι τα τραγούδια αυτά συνήθως ταιριάζουν και μη σου πω ότι αγγίζουν άτομα μικρότερα κατά τουλάχιστον μία δεκαετία, αλλά δεν με αφορούν οι ρατσισμοί που πάει να μας επιβάλλει η ετικέτα teenage pop και ξαναζώ την εφηβεία μου πάνω στο κρεβάτι χορεύοντάς τα.

Φiouuu. Go for it:

Katy Perry - Teenage Dream

Τελευταίας μέρας κόλλημα. Το ξέρω, το ξέρω έκανα χλιαρό ξεκίνημα αλλά εδώ μιλάμε για κρεβάτι, χοροπηδηχτά και ροζ μαγουλάκια για αυτό αν ψάχνεις κάτι τέτοιο --->

(έπος!!)

τότε περιμένε επόμενο περισσότερο.. ενήλικο πόστ!

Συνεχίζω με χμμμ .. ει ει για μισό λεπτό, νιώθω κάποια έεεντονα δολοφονικά διαδικτυακά βλέμματα και θέλω να σας προλάβω λέγοντας ότι justin bieber δεν θα δείτε ούτε από μακριά για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Οκ!

Πάμε, λοιπόν, σε κάτι περισσότερο (para)rock (θα 'θελε το ξέρω πολύ να είναι, έ άμα πατήσουν τα 20 ίσως γίνει κάτι )

Έχει άμεση σχέση με το απόλυτο teenBloodbath της δεκαετίας το Twilight (τα όμορφα sequel όμορφα καίγονται) και δεν είναι άλλο από το ... (εξακολουθώ να είμαι πάνω στο κρεβάτι, ροζ μαγουλάκια, απλά, ίσως και κόκκινο κεφάλι από το fakeheadbanging)

Η διαφορά της ηλικίας είναι όμως αισθητή (ευτυχώς). Αυτό που διαχώριζει την ωριμότητά μου (είναι συζητήσιμη) από την αγνή εφηβεία των πρωτόγονων fans είναι το εξής απλό γεγονός: δεν πάω να ψάξω τους στίχους (τους ποιους??) αλλά αρκούμαι στην (πολύ θα ήθελα να είμαι Hard) χαζή κιθάρα και τα ιγει ιγειιι φωνητικά!

πΦΦ.. κάτσε γιατί μπούκωσε λίγο το πράγμα. Ανάσα!

Συνεχίζω με προσωπικό μου κλασικό, πολλλλυ παλιό, (να χρησιμοποιήσω το επίθετο παλαιολιθικό ή γίνομαι γραφική?) video των Take That (and this and just one more if you please)---ναι ναι φανταζόμουν τον Robbie σε γιγαντιαία αφίσα στο ταβάνι.. (τον ίδιο τον φαντάζομαι ακόμα και τώρα)

Φλασιά: μα θα αφήσω απ' έξω την πολυμασημένη τσιχλοαρτίστα της εποχής μας? Θα αφήσω απόξω την my fair lady..

Οκ, οκ το παραδέχομαι, εδώ πρόκειται για το φαινόμενο "ένοχη απόλαυση μέσα στην ένοχη απόλαυση", βλ. ο λατρεμένος της akiko αλλά και δικός μου Alexander Skarsgard. Α! ναι, είναι και το τραγούδι στη μέση, είναι τσίχλα, τώρα δεν ξέρω αν κολλάει με χοροπηδηχτά πάνω σε κρεβάτι, εντάξει το συμπέρασμα το βγάλατε..

Λοιπόν έχω την εντύπωση ότι θα συνεχίσω σε επόμενες αναρτήσεις να ψάχνω τέτοια χαζοτράγουδα και να τα κοινοποιώ με απώτερο σκοπό να εξαγνιστώ εγώ και η μικρή έφηβη μέσα μου!

Σίγουρα βέβαια θα γίνεται συχνά πυκνά και μία επίκληση σε αυθεντίες ή αν όχι σε αυθεντίες τότε σε προσωπικές αγαπημένες απολαύσεις, για να εξισορροπούμε λιγάκι την τσιχλοφουσκίαση μας!

Τώρα οκ, για μένα δεν το λες ακριβώς αυθεντία, δεν μου άρεσε και πολύ, για να πω τα πράγματα ως έχουν, η συγκεκριμένη wiseass - μάρκετινγκ διασκευή, αλλά παραδέξου ότι έδεσε πολύ καλά με το προηγούμενο και δίνει μία μικρή εσάνς των όσων θα επακολουθήσουν!

Hasta la proxima

Lars strikes back!

Ως μια "psychological disaster movie" περιγράφει ο αγαπητός κύριος von Trier τη νέα του ταινία με τον αφοπλιστικό τίτλο "Melancholia". Cast - υπερπαραγωγή, με ονόματα χολυγουντιανά και μη, όπως Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland, Charlotte Rampling, John Hurt, πατήρ και υιός Stellan και Alexander Skarsgard και φυσικά τον αγαπημένο του "πασπαρτού" Udo Kier. Ως προς την υπόθεση της ταινίας, τηρήθηκε σιγή ιχθύος στη συνέντευξη τύπου που δόθηκε στη Σουηδία τον Ιούλιο που μας πέρασε, παρουσία των συντελεστών της. Δύο αδερφές και το τέλος του κόσμου (;) είναι τα μόνα στοιχεία που έγιναν γνωστά. Tα γυρίσματα, όπως φαίνεται, ολοκληρώθηκαν χτες.

Πάντως, το ενδεχόμενο να παιχτεί η ταινία στο Φεστιβάλ των Καννών της χρονιάς που μας έρχεται, είναι άκρως γαργαλιστικό, αν θυμηθεί κανείς το περσινό uberκράξιμο του "Antichrist"...ιδού και ένα sneak preview.