And now I know about your love your conspiracy...

Με αφορμή το χτεσινό live των Cyanna στο πλαίσιο του 4ου Rocksound festival στο Κύτταρο. Εκρηκτική σκηνική παρουσία, όπως πάντα, με αποκορύφωμα της βραδιάς (κατά την ταπεινή μας γνώμη) τη στιγμή που παίχτηκε το εν λόγω κομμάτι από το τελευταίο τους album "End Is Near". Θα επιστρέψουμε με αναλυτικότερο post σύντομα. It's a promise ;)

iNTERPOL x 2

Και επανέρχομαι μετά από πολύ καιρό [κλικ] σε ένα από τα λίγα συγκροτήματα που έχουν αντέξει μερόνυχτα στο repeat, που τα άλμπουμ τους δεν έχουν βιαστεί από το κατά τ' άλλα αγαπημένο μου "repeat 1" για τον απλούστατο λόγο ότι γεννιούνται με το πρώτο τραγούδι και σκοτώνονται με το τελευταίο μόνο και μόνο για να αναβιώσουν ξανά και ξανά σαν οντότητες συμπαγείς που δεν τολμά τηλεκοντρόλ ή shuffle να τις αλλοιώσει.

Σε πολύ λογοτεχνοβερσιόν μου γύρισε ο σχολιασμός του δίσκου των Interpol και έχω αρχίσει να ανησυχώ με τον εαυτό μου. Τι να κάνω όμως που τους ακούω αυτή τη στιγμή, ακούω το πιάνο τους, τα ισπανικά τους, τη δύναμη της μουσικής τους να βγαίνει υπόκωφα από τα ηχεία μου και πιο σκοτεινά θα τολμήσω να πω από ποτέ. Κλείστηκαν σε στούντιο για πόσον καιρό και άλλον τόσο κλείστηκαν στον εαυτό τους. Ο ομώνυμος τίτλος του άλμπουμ δείχνει ίσως μία ανάγκη επαναπροσδιορισμού και αναζήτησης της ταυτότητάς τους που έρχεται να επισφραγιστεί με την ίδια την ονομασία τους και ουσιαστικά τον "τύπο τους" που είναι πλέον ταυτόσημος του τίτλου τους.
Ίσως αυτό να συμβολίζει και ο αποδομημένος λογότυπος του συγκροτήματος στο εξώφυλλο του δίσκου.
Δεν είναι λιγότερο "αυτοί" από προηγούμενα άλμπουμ, είναι λιγότερο εξωστρεφείς και επικοινωνιακοί.


Κι αυτό μ' αρέσει ρε παιδί μου, γιατί κόψαν τα περιττά και έκαναν ότι γουστάρουν(-ω) πιο πολύ.
Και τους βγήκε αβίαστα και εγώ προσωπικά δεν το ακούω σαν κουρασμένο κακέκτυπο της επιτυχημένης μανιέρας των προηγούμενων δίσκων, μα περισσότερο σαν καταστάλαγμα και πιστοποίηση μίας αίσθησης σιγουριάς και εμπιστοσύνης σε έναν ήχο που ουσιαστικά έκαναν δικό τους και μας σέρβιραν με φρέσκο αμπαλάζ ύστερα από 30 χρόνια από την πρώτη του εμφάνιση [βλ. απαρχές Post-punk- ώρα για μελέτη].

Διάβασα αρκετές κριτικές και κάποιες απ' αυτές με εξέπληξαν ευχάριστα μιας και δεν βιάστηκαν να ακολουθήσουν την πεπατημένη που ακολούθησαν αρκετοί "υπέρμαχοι" του συγκροτήματος που ένιωσαν να προδίδονται από τα κουρασμένα παλικάρια.

*έχει γέλιο που υπάρχουν τόσες συζητήσεις που έχω παρακολουθήσει σε forums και blogs κ.λπ. (_(το ξέρω είμαι καμένη, ;)_) με συμμετέχοντες που είτε προτίθενται να προστατέψουν τους interpol λες και είναι πρώτου βαθμού συγγενείς είτε να τους κατασπαράξουν σαν εραστές που απλά έχασαν τη σπίθα τους (και οι δύο περιπτώσεις εμπεριέχουν συναισθήματα που δεν βλέπω συχνά να γεννώνται για συγκροτήματα)*

Οι Interpol, και δεν το λέω εξαιτίας του γεγονότος ότι όντως αποτελούν μέρος του soundtrack της ζωής μου, δύσκολα θα με απογοητεύσουν και κυρίως όσο το κάθετι που κάνουν περιγράφεται με τη χρήση λέξεων όπως αισθητική, σκοτεινιά, ρυθμός και μελωδία, ψυχρά διαπεραστικά φωνητικά.

Δεν θέλω απαραίτητα εκπλήξεις από αυτούς!
Θέλω απλά να μου παίζουν τα τραγούδια τους, να τα διεκπεραιώνουν ή να τα απογειώνουν ανάλογα τα κέφια, δεν έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις απ' αυτούς απ' όσες έχουν οι ίδιοι από τους εαυτούς τους.

I would not just leave you without a kiss*

Interpol - "Barricade"

I Love You But I've Chosen Darkness

Ποιος είπε ότι στη μουσική αναζητάμε πάντα κάτι φρέσκο?


"According to Plan" by I Love You But I've Chosen Darkness

Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου 2010

Κουλτουροκατάσταση και πάλι και δεν το λέω με την κακή έννοια. Τουναντίον...Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου 2010 ξεκίνησε χτες στον κινηματογράφο Αττικόν με την ειδική εναρκτήρια πρεμιέρα του "Μαχαιροβγάλτη" του Γ. Οικονομίδη.
Ό,τι και να πω για τον κ. Οικονομίδη θα είναι πραγματικά λίγο και δε θέλω να τον αδικήσω.
Μετά το "Σπιρτόκουτο" και το "Ψυχή στο Στόμα" επανέρχεται δριμύτερος. Εκπληκτική αποδόμηση του Νεοέλληνα και κυρίως της "σάπιας" νεοελληνικής οικογένειας/νοοτροπίας. Να τη δείτε, τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Το Πανόραμα θα διαρκέσει έως την Κυριακή 31 Οκτωβρίου, οι προβολές θα λάβουν χώρα στις αίθουσες του Απόλλωνα, Τριανόν και του Ιδρύματος "Μιχάλης Κακογιάννης" και πέρα από το κλασσικό διαγωνιστικό τμήμα και τις ταινίες μικρού μήκους,θα περιλαμβάνει και τα ακόλουθα αφιερώματα: Samuel Fuller, spaghetti western, ελληνικός κινηματογράφος της δεκαετίας του '80, καθημερινός φασισμός, τριλογίες μεγάλων σκηνοθετών, μοναχικός κλόουν και 50 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. Όσοι πιστοί (σινεφίλ) προσέλθετε...
Περισσότερες πληροφορίες εδώ 

μένω σπίτι σημαίνει βλέπω εMTιV [2]

άλλα είχα στο μυαλό μου, άλλα μου κατεβαίνουν, άλλα ακούω,
αλλά όλα αυτά κάπου τα 'χω δει, κάπου τα 'χω δει και κάποια απ΄αυτά πάλι απλά κάηκαν μετά το off του τηλεκοντρόλ για να 'ρθουν να αναβιώσουν εδώ και τώρα.



Foo Fighters -The pretender, φλασιά μισής ώρας πριν, ξεκίνησα από joy division και ο από μηχανής θεός -γιουθιουμπ- με ξέβρασε πάνω τους. 1999: lEARN TO FLY: Video Clip: Πλάκα έχει!
Αγόρασα το cd, δεν το άκουσα ποτέ με την ίδια χαρά που έβλεπα τα αντίστοιχα βίντεο κλιπ, μετανιώνω όμως που δεν το βρίσκω, πρέπει να το 'χα θυσιάσει σε κάποια ανταλλαγή,
αλλά κάτι κατάφεραν στο κομμάτι που έχω κολλήσει!
Κλίνουν νομίζω προς την ποπ πλευρά του σκληρού ήχου και όσο και να αποτελεί o Grohl σημαντικό κομμάτι της νεότερης rocκ κουλτούρας των 20-30ρηδων, δεν με πείθει για τη συνθετική του δεξιοτεχνία.
To νιώθει όμως ρε φίλε, για αυτό ας τον αφήσω στην ησυχία του, ΣΤΟΠ.
Το βρήκα! δεν με γεμίζει το γεγονός ότι "τα σπάει" με ασφαλιστική δικλείδα, ότι είναι κάπως προκατ ο ήχος τους, να ταιριάζει και λίγο η κουπ, να είναι κ ασορτί η ζωνούλα με τα etnies. Ίσως πάλι να 'μαι και πικρόχολη, αλλά δεν είμαι εγώ αυτή που 'χε βάλει μέσα στο "There is nothing left to lose" ένα τατουαζάκι με τον λογότυπο της μπάντας. Να μου πεις βέβαια τότε παίζει να ΄ταν της μόδας, θυμάμαι και σε άλμπουμ των Mayhem, να 'χω βρει αντίστοιχο, ομολογουμένως πιο νόστιμο ;)

Βέβαια, τώρα έρχεται το κάψιμο το "τρου", γιατί την ίδια εποχή ή μάλλον 1-2 έτη αργότερα από τους φουφου, ...[και ναι τώρα δίνω νόημα στον τίτλο της σειράς αυτών των αναρτήσεων και έρχομαι να προειδοποιήσω για την επικείμενη μπούρδα που θα αμολήσω ή οποία είναι και η πεμπτουσία του συγκεκριμένου πονήματος], έσκασε η Britney Spears: Slave for you. M' αρέσει, μ'αρέσει, βαρέθηκα! έχει αυτό το καθαρο-βρώμικο, υπνωτικό r&b που πήρε πολύ τα πάνω του τα τελευταία χρόνια και που αν και σίγουρα είχες ξεχάσει, υπό την προϋπόθεση ότι το είχες τότενες ακούσει, παραδέξου ότι δεν 'ν' κακό!




Κρίμα το ξέρω είναι κρίμα, αλλά μου 'ρθε και αφού είναι όντως μηχανή χρόνου- σκουπιδοτενεκές η συγκεκριμένη ανάρτηση, το πέταξα κι αυτό μέσα.-

Ένα θα πω, ή μάλλον τρ3ις λέξεις θα γράψω:

Post Orgasmic Chill (γαμώ τους τίτλους)



Και τώρα φαίνονται ο φανατικοί του αθλήματος. Το θυμάσαι σίγουρα γιατί, όπως κι εγώ, δεν μου άρεσε καθόλου ο τύπος με τη σκυλίσια μάσκα, ήταν λίγο θλιβερό θέαμα, θεωρώ!
Μετά από 1 δεκαετία όμως, να 'τοι όλοι να εξυμνούν τους Daft Punk που συνετέλεσαν στην αποθέωση της γαλλικής electro δισκογραφίας με επικεφαλής την Ed Banger.



άψογο παρτ(υ)οειδές βίντεο κλιπ, το τραγούδι ομολογώ με ψιλοταλάνισε 2-3 μερόνυχτα, κατάφερα να το σκοτώσω όμως! Το βίντεο κλιπ όμως αξίζει τη θέση του στην παρούσα φάση! (αν δεν το πέταγα τώρα, δεν θα το πέταγα ποτέ, φο' ριaλ!(ακόμα και το μεσαίο συνθετικό του ονόματός τους με ανατριχιάζει)



Τελειώνω πάλι με κομμάτι από την ίδια εποχή, όπως και η πλειοψηφία των ανωτέρω, με έναν τύπο που αγάπησα πολύ τότε και εξακολουθώ να αγαπώ, δεν παύει όμως να τον ανακάλυψα μέσα από το εΜτιΒι, τώρα όμως έχει μείνει η δισκογραφία του να με διασκεδάζει!




α! και απλά από το ίδιο άλμπουμ "Eat at Whitey's" μου 'χει κολλήσει αρρωστημένα το
 "Deadly Assassins", δυστυχώς το βρήκα μόνο σε ινστρουμένταλ. Βρες δίσκο και άκουσε!

Χαρές

MENTA - Οι χαρές

Είναι κάποιες μέρες που 'θελα να τις ξεγράψω,

όση λύπη δώσαν μια για πάντα να ξεχάσω,

είναι κάποιες μέρες που ποθώ να καταφέρω,

τις χαρές που κρύβουν πιο κοντά μου να τις φέρω

τριγυρνούν ξανά, με κυκλώνουνε σα ζάλη

οι χαρές* ζουν για πάντα στο κεφάλι

και ξυπνούν για να 'ρθουν κοντά μου πάλι

κάποιες άλλες μέρες ήθελα να τις κερδίσω

πριν χαθούν ζητούσαν κάτι μέσα τους να κλείσω

κάθε τέτοια μέρα, φταίω που 'χω συνηθίσει

να περνά, να φεύγει δίχως να την έχω ζήσει

τριγυρνούν ξανά, με κυκλώνουνε σα ζάλη

οι χαρές* ζουν για πάντα στο κεφάλι

και ξυπνούν για να 'ρθούν κοντά μου πάλι

κάποια μέρα είπα τζάμπα δεν θα ξαναζήσεις

να κυλάει ο χρόνος, άλλο έτσι δεν θα αφήσεις

όσες μέρες μένουν, ξέρεις πως να τις γεμίσεις

άλλες δεν θα φύγουν, άδειες δίχως συγκινήσεις.

_______________________________________________________________________

* για να μην ξεχνιόμαστε:


χαρά η [xará]: 1.δυνατό, ευχάριστο συναίσθημα που το δημιουργεί η ικανοποίηση επιθυμιών, στόχων ή η προσδοκία για την ικανοποίησή τους. ANT λύπη, θλίψη. (Λεξικό Κοινής Νεοελληνικής)

Το βίντεο κλιπ που συμπληρώνει με ιδιαίτερα γλαφυρό και ταυτόχρονα απλοϊκό τρόπο τους στίχους και την αύρα του κομματιού των Μέντα, είναι γυρισμένο στο Λος Άντζελες από τον Γρηγόρη Ρέντη.

Ποπ, τολμώ να πω - χωρίς ενοχές!

Εν μέσω βαμπιρικού παραλογισμού...

Ο δημοφιλής νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Park Chan-wook επανήλθε δριμύτερος το 2010, μετά την πολυσυζητημένη τριλογία της Εκδίκησης (“Sympathy for Mr Vengeance”, “Old Boy” και “Sympathy for Lady Vengeance”) με το "Thirst", μια ταινία που φαίνεται να συμβαδίζει σεναριακά με τη μαζική υστερία της εποχής: βαμπίρ και ό,τι η έννοια αυτή συνοδεύει – αίμα, λαγνεία και βία - (βλέπε “Twilight”, “True Blood” αλλά και το σουηδικό αριστούργημα «Let the Right One In” και το ακόλουθο αμερικανικό remake). Παρόλο που η ταινία έχει προβληθεί εδώ και μήνες, θεωρώ ότι ήταν μια από τις ταινίες που αξίζει να δει κανείς, κυρίως για το αισθητικό μέρος της χωρίς να θέλω να υποβιβάσω την όποια αξία του περιεχομένου του καθεαυτού.
Ο νέος του ήρωας,λοιπόν, ονόματι Sang Hyun, έχει πολλές και αντικρουόμενες ιδιότητες: καθολικός ιερέας και εθελοντής σε ένα μυστικό πείραμα με σκοπό την εξεύρεση ενός εμβολίου για την αντιμετώπιση ενός θανατηφόρου ιού, ο οποίος λόγω μιας λανθασμένης μετάγγισης αίματος μετατρέπεται σε ένα διψασμένο για αίμα βαμπίρ. Ο Sang Hyun, ωστόσο, ακόμα και μετά τη μεταμόρφωσή του, δεν αποβάλλει την ανθρωπιά του και προσπαθεί να επιβιώσει ρουφώντας αίμα από ασθενείς που βρίσκονται σε κώμα. Όλα, όμως, αλλάζουν όταν γνωρίζει και ερωτεύεται παράφορα τη γυναίκα ενός παλιού του φίλου.

Αν περιμένετε να δείτε μια ακόμη κλασσική ταινία τρόμου με βαμπίρ, τότε μάλλον θα απογοητευτείτε. Ο βιρτουόζος σκηνοθέτης επέλεξε να ασχοληθεί με το θέμα, αποφεύγοντας τα κλισέ που συνήθως κυριαρχούν σε τέτοιου είδους ταινίες. Εξάλλου, χάρη σε αυτήν την αριστοτεχνική σκηνοθεσία και τη μοναδική ικανότητά του να ξεφεύγει από τα τετριμμένα, οφείλει τη λατρεία που απολαμβάνει τόσο από τους κριτικούς όσο και από το ευρύτερο κοινό. Μην ξεχνάμε ότι η εν λόγω ταινία βραβεύτηκε με το ειδικό βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών της χρονιάς που μας πέρασε. Έτσι, τα μυτερά δόντια, τα σκόρδα και τα κάστρα σε λόφους αντικαθίστανται με τις προσωπικές υπαρξιακές εμμονές του. Η θνητή φύση του ανθρώπου, η θρησκεία, η αμαρτία και ο έρωτας αποτελούν τους βασικούς άξονες της ταινίας. Το “Thirst” ουσιαστικά περιγράφει την ιστορία ενός περίεργου ερωτικού τριγώνου που σε πολλά σημεία της αγγίζει τα όρια της μαύρης κωμωδίας και του γκροτέσκου. Κυρίαρχο στοιχείο της είναι η επιθυμία για αίμα και σάρκα. Ακόμα και η ίδια η σεξουαλική δίψα, όμως, φαίνεται να επισκιάζεται από την ενοχή, την τρυφερότητα και την ηθική του ήρωα.
Και σε αυτήν την ταινία ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με τα έντονα, σχεδόν απειλητικά χρώματα του και τους απωθητικά μεγεθυμένους, αλλά συνάμα ρεαλιστικούς ήχους του (προσέξτε την πρώτη σκηνή όπου ο ήρωας τρέφεται με το αίμα ενός ασθενή σε κώμα).

Ενδεχομένως, όμως, η σωστή σκηνοθεσία, η όμορφη φωτογραφία και η αξιοπρεπής ερμηνεία των ηθοποιών να μην αρκούν για να τοποθετήσουν την ταινία αυτή στο ίδιο επίπεδο με διαμάντια όπως το “Old Boy”. O Wook βουτάει με υπερβολικό ενθουσιασμό στον αισθησιασμό και τη σαρκική υπερβολή, δημιουργώντας έτσι μια ταινία που σε πολλά σημεία καθίσταται φλύαρη και χωρίς νόημα. Ενδεχομένως, μάλιστα, ο κύριος Park να κατηγορηθεί και για έναν υποβόσκοντα μισογυνισμό, κυρίως στο τελευταίο μέρος της ταινίας.
Σε κάθε περίπτωση, το “Thirst” είναι μια εντυπωσιακή ταινία και το μόνο σίγουρο είναι ότι τα πλάνα του Wook σίγουρα θα σας αφήσουν με ανοιχτό το στόμα.
Voila το trailer για όσους ψήθηκαν:

"Ι wanna go deaf listening to this"

Με δάνειο από σχόλιο του youtube κάτω από το κομμάτι που μόλις θα ακούσετε, συνεχίζω την ανάρτηση της Akiko μόνο και μόνο γιατί ρίχτηκε ο έτερος "headliner" του διημέρου Jumping Fish Live, που θα λάβει χώρα στo Gagarin. Radio dept. λοιπόν, δεν αγγίζουν την υπερβολή του σχολίου που έβαλα για τίτλο, μόνο και μόνο όμως που κάποιος αισθάνθηκε έτσι, κάτι σημαίνει ;)



A!: αξίζει να γίνει αναφορά και στα ελληνικά συγκροτήματα που θα συνοδεύσουν τα δύο ονόματα που αναφέραμε, όπως για παράδειγμα στους Playground, που θα παίζουν με τους New Young Pony Club στις 20 Οκτ. Οι Radio Dept. πάλι θα παίξουν την επομένη.

Sick like Sid and Nancy.

Ενόψει του επερχόμενου live τους στο Gagarin 205 Live Music Space στις 20 Οκτωβρίου.
No further comments, more info here!

A Perfect Circle with a Puscifer in the middle holding a Tool = wuh?

[*στην αρχή επέλεξα το επίσημο βίντεο κλιπ, μα μετά την ολοκλήρωση της ανάρτησης, έπεσα πάνω στη συγκεκριμένη εμφάνιση, η οποία έχει κάκιστο ήχο, αλλά σε αφήνει να μαντέψεις ιδανικά την ερμηνεία του Mr. Keenan και των λοιπών αγαπημένων μουσικών των A Perfect Circle.]

Μα Puscifer?
Mα no puede ser..

Κι όμως "Μ" is for Maynard James Keenan και τελείως τυχαία το έγραψα το προηγούμενο και όχι για να πω..."V"is for Vagina!

Λοιπόν θα φτάσουμε κι εκεί, αλλά πρώτα θα με αφήσετε να μελετήσω λίγο παραπάνω το άτομο, τη στρατηγική του στη ζωή και την απαράμιλλη άνεσή του να χειρίζεται τις νότες με τον πιο απαλό, τον πιο τρυφερό, τον πιο σκληρό και βίαιο έως και τον πιο παραπληγικά ειρωνικό τρόπο.

oK το έκανα, θυμήθηκα βασικά πράγματα και λεπτομέρειες που έψαχνα μικρούλα όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά το aenima και είχα μείνει στήλη άλατος. Συγκεκριμένα το Stinkfist, με εμένα να γράφω τσιτάτα σε βιβλία του στυλ, constant overstimulation numbs me (χαχαχα). -Πολύ ερωτικό κομμάτι-. Που να 'ξερα! Το έπος Forty two & siX Six & 2 "My shadow's shedding skin......" που δεν σταύρωνα νόημα στο τραγούδι ούτε με χίλιες αναγνώσεις των στίχων, τώρα ομολογουμένως δεν τολμώ να εντρυφήσω - μικρό, συμμαζεμένο χάος. Μπρρρ, ανατρίχιασα ρε! (ταυτόχρονη ακρόαση και γραφή).

Το τραγούδι που έχω ανωτέρω αναρτήσει είναι ένα από τα πολλά διαχρονικά (βλέπε 2000-01) κομμάτια κατηγορίας να δω πότε θα αιμορραγήσει η φλέβα. 
Ομολογώ πως το είχα λησμονήσει αλλά να που οι μουσικές μνήμες δεν σβήνουν με τίποτα. Και κάπου εκεί που έψαχνα να βρω το cd, δεν το βρήκα και έκανα ****load το Mer de Noms για να καώ στο repeat, και τότε μου 'σκασε το μεγάλο πόνημα του καλλιτέχνη Maynard, με την παιδιάστικα προκλητική ονομασία Puscifer.

Και με ανάλαφρο μειδίαμα, έσπευσα να μορφωθώ και να ακούσω ενδεικτικά κομμάτια του συγκροτήματος, που δεν είναι παρά ένα παζλ με λέξεις όπως Devil, pussy, i want you, suck it up, jesus (έτσι έτσι προκαλώ), birds, bees, vagina mine και ακόμα περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία που συναινούν υπέρ της αντίληψης ότι τα καφροαγοράκια όσο κι αν μεγαλώσουν, όσο όμορφη και βαρυσήμαντη μουσική κι αν μπορούν να δημιουργήσουν, παραμένουν αγοράκια και υποστηρίζουν το τρίπτυχο: sex, hell, rock 'n' roll*.

Οκ δεν ξεκίνησα να γράφω διατριβή, οπότε δεν θα αναλύσω πολύ το εγχείρημα Puscifer, σίγουρα έχει φάει αρκετό κράξιμο, αλλά μουσικά καλά κρατεί εν αντιθέσει με τους προαναφερθέντες μονοδιάστατους (ίσως και "αδιάστατους") στίχους που ενδεικτικά - χα ίσως και περιοριστικά- ανέφερα.
Καλή στιγμή κατ' εμέ, η συνεργασία με τον Trent Reznor στο Potions από το EP "C is for (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE)", όχι μην πάει το μυαλό σου σε συνώνυμο του Vagina εις την Αγγλικήν (Κάντ), αυτό θα ήταν πολύ...παιδιάστικο εκ μέρους σου ;-)

Δεν μίλησα πολύ για τον ίδιο τον Maynard James Keenan, γιατί δεν έχω πολλά να γράψω που να γνωρίζω καλά και κατά βάση γιατί δεν με απασχολεί κι ιδιαίτερα να τα μοιραστώ. Με ενδιαφέρει η μουσική του στους Tool κατά κύριο λόγο, την οποία δεν μπορώ παρά να απολαμβάνω σε κάθε ακρόαση. Ρε συ τι να πω ο σουρεαλισμός του κάφρικου μηνύματος σε τηλεφωνητή στο τραγούδι "Message to Harry Manback" και η άκρατη αντίθεση με τη μαγική μουσική? figlio di puttana.


Μα κάπου εδώ κλείνω και δεν βρίσκω και κάτι άλλο να πω για να τονίσω την έλξη μου προς τους Tool, προς τη μουσική τους, προς τη φωνή του Maynard, προς την ειρωνεία πίσω από τη συγγραφή των στίχων. Και πού να καταπιανόμουν και με τα υπόλοιπα albums . . .


Ίσως σε ξεχωριστή αναφορά, σε κάποια φάση στο μέλλον που θα μου ξαναστοιχειώσουν τα αυτιά.


Σε βιβλίο θρησκευτικών να ήταν? στην άλγεβρα ή στη φιλοσοφία? Σίγουρα στο οπισθόφυλλο με ανεξίτηλο:

Cold silence has a tendency to atrophy any sense of compassion

Murder me with orgasms!

Οι Mock and Toof είναι δύο εκ Λονδίνου ορμώμενοι παραγωγοί που συνεργάζονται με εταιρίες, όπως η Tiny Sticks (UK),η Mule Musiq (Japan) και DFA Records. Τα remixes τους για ονόματα όπως οι Hot Chip, οι Scissor Sisters και Ladyhawke τους απογείωσαν και με αυτά και με εκείνα τσιμπήστε το "Farewell to Wendo", που για κάποιο ανεξήγητο λόγο, χωρίς να είναι κάτι το συγκλονιστικό, έχει κολλήσει στο repeat...Ίσως είναι τα ολίγον υστερικά φωνητικά των Γερμανών POLLYester, ίσως είναι το υγρό στοιχείο του video...who knows?



Χμμμ... έχουν και συμπαθές myspace. Check it out