For bondage lovers.

'ν' καλό

EXPERT MEDICINE "Arkkanoid"

κοίτα να δεις, γενικά δεν είμαι πολύ υπέρ των μουσικών προτάσεων, γιατί α) δεν με ενδιαφέρει να μεταδίδω την αγάπη και β) γιατί νομίζω ότι άλλοι πληρώνονται για αυτό και δεν θέλω να μπαίνω στα χωράφια τους!

είναι πολύ φρέσκο όμως για να αντισταθώ στον πειρασμό και το ποστάρω όχι μόνο γιατί μου αρέσει το κομμάτι Arkkanoid των Expert Medicine, το οποίο θεωρώ πιασάρικο αλλά και το βίντεο κλιπ που έχει μία αστική αισθητική που επιτέλους βρίσκει χώρο να σφηνωθεί και στην πόλη μας και στα βαγόνια μας!

και τώρα που το ξανακούω μου ταιριάζει πολύ με ένα κομμάτι του Adam Freeland που έχω χρόνια ολάκερα να ακούσω:

n' est-ce pas?

Dancing Queens.

Με αφορμή το link που πόσταρα προ ημερών με την Christina Ricci να χορεύει κλακέτες (βλ. κατωτέρω), τριγυρνούσε στο μυαλό μου η σκέψη πόσες ταινίες έχουμε δει επί μικρής και μεγάλης οθόνης όπου η πρωταγωνίστρια χορεύει μόνη της στους ρυθμούς του αγαπημένου της τραγουδιού μπροστά από έναν καθρέφτη, στο μπάνιο, στην κουζίνα, on the dancefloor, για τον αγαπημένο της, για την πάρτη της και για ένα σωρό άλλους λόγους που στην τελική δεν έχουν και σημασία. Όσο τετριμμένη, λοιπόν, και να είναι μια τέτοια σκηνή, άλλο τόσο δύσκολο ήταν να κάτσω να βρω ένα (τουλάχιστον) τοπ 3.

Ύστερα από ιδιαίτερη περίσκεψη (yeah right!) και λίγη βοήθεια από τη συν - blogger μου, έχουμε και λέμε:

1. Uma Therman στο Pulp Fiction. Τα λόγια είναι περιττά.



2. Eszter Balin στο Stranger Than Paradise. Ναι οκ, δεν ξεπατώνεται στο χορό, αλλά είναι τόσο χαμένη μέσα στη φωνάρα του Screaming Jay Hawkins, καπνίζοντας και τριγυρίζοντας στην κουζίνα που το ζει βρε αδερφέ. "It's Screamin' Jay Hawkins and he's a wild man, so bug off".



3. Sibel Kekilli στο Gegen die Wand. Θέλεις να το πεις "κόλλημα", "αγαπημένο", "αυτισμό"; Πες το, όπως θέλεις. Αδιαμφισβήτητα στο τοπ 10 αγαπημένων ταινιών ever των Satori girls και δε σηκώνω κουβέντα. Γι' αυτό και παρόλο που η πρωταγωνίστρια δε χορεύει ακριβώς μόνη της, εγώ το βάζω. Άσε που παίζει και κομματάρα στο background. Τι να λέμε τώρα...

ACHTUNG: ο συνδυασμός αυτός σκοτώνει

τα λόγια είναι περιττά: θα αρκεστώ σ' ένα φτωχικό "name dropping"

Depeche Mode

Birol Ünel 

Fatih Akin

Gegen Die Wand

(Hamburg)

αυτές είναι ταινίες και αυτά είναι τραγούδια...

άκουσέ το και ολόκληρο τώρα σε Live εκδοχή...

: monster

mon·ster  \ˈmän(t)-stər\

n.

1.

a. An imaginary or legendary creature, such as a centaur or Harpy, that combines parts from various animal or human forms.

b. A creature having a strange or frightening appearance.

2. An animal, a plant, or other organism having structural defects or deformities.

...

5. One who inspires horror or disgust

ελληνικά: monster: τέρας

ένας στιλιστικός οδηγός ή για να το θέσω απλά How To Dress Well

Έλαβα στα εισερχόμενα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προ ολίγου ένα newsletter για το μεγαλύτερο απωθημένο - μεγαλύτερο φεστιβάλ - στην καλύτερη γειτονιά της Ευρώπης - Roskilde και με ενημέρωνε ότι θα 'ναι μαζί τους για το 2011 και o/ οι/ το Ηow To Dress Well.. 
Για να πω τα πράγματα ως έχουν στην πραγματικότητα, μου 'ρθε ένα μήνυμα με τίτλο 

" How To Dress Well to Roskilde Festival "

και λέω καλά από τώρα? τι φοβερή προνοητικότητα είναι τούτη των Δανών? και άρχισα να διαβάζω με την υποψία ότι θα διάβαζα προτάσεις για αδιάβροχα που γίνονται καπέλα ή για γαλότσες με άρωμα λεβάντας και μπλουζάκια που δεν λεκιάζουν με τη λάσπη του βορρά.

Μα μάταια έψαχνα για πολύτιμα tips και έπεσα πάνω σε αυτό το μουσικό σχήμα του κυρίου Tom Krell, o οποίος συχνάζει σε ακαδημαϊκά λημέρια και μεταξύ Κολωνίας και Μπρούκλιν γράφει μουσική που περιγράφεται στο ίδιο newsletter ως "It is like a meeting between Bon Iver and Justin Timberlake in a David Lynch film.  " (αν έχεις άγνωστες λέξεις μία βόλτα στο διαδίκτυο θα σε βοηθήσει!) 

ε.. και εκεί ήταν ακριβώς που εγώ μάσησα το κουτόχορτο και πάτησα να ακούσω τον Herr Krell. 

Ευχάριστη έκπληξη, όχι για πάάάρα πολλές ακροάσεις, αλλά στο κάτω κάτω τέτοιες συμβουλές είναι και λίγο παρακινδυνευμένες και δεν θέλω να παρασύρω κανέναν !

αυτό άκουσα πρώτο και αυτό μου έμεινε σαν πρώτη γεύση μετά από λίγες ακόμη ακροάσεις άλλων κομματιών! Μόλις ενθουσιάστηκα και με ένα ανεπίσημο βίντεο που βρήκα στο vimeο που προσφέρει πάντα αισθητικά άρτιες προτάσεις ! 

 How To Dress Well - Ready for The World

τα λεγόμενα και strip songs

χμμ. κίνκεϊ θέμα, αλλά πώς να το κάνουμε, όλοι έχουμε ακούσει κάποια κομμάτια που θα έδιναν το κατιτίς παραπάνω με έναν στύλο και κανα ξεγυρισμένο μεθυσμένο χορό άμα λάχει ή σχεδόν σίγουρα μία απίστευτα γελοία τούμπα ολκής...

και για να το κατευνάσω λίγο το θέμα μην μου ξεφύγει στο ψήσιμο, παρουσιάζω τα επόμενα κομμάτια υπό αυτόν τον τίτλο, χωρίς να θέλω σε καμία περίπτωση να τα μειώσω, αλλά για να τονίσω τον έντονο ερωτισμό που αποπνέουν. Τώρα αν δεν θες να γίνεις επιεικώς σούργελο πάνω σε καμιά μπάρα ή αν δεν σου βρίσκεται εύκαιρος στύλος και 20ποντο, τι να σου πω, αυτοσχεδίασε ;)

και όλα ξεκίνησαν με αυτό :



και ήταν ήδη γνωστό και αγαπημένο και αυτό...



και oops έσκασε τελευταία παραλαβή και το παρακάτω κομμάτι του Theophilus London με την τουλάχιστον αχώνευτη LiLo σε κακή αναπαραστάση σέξι σκηνών παλιών μεγαλείων, βλέπε Madonna - Justify My love...




Έτσι μπράβο, χόρεψε σου λέω !

Κάτσε καθαρόγραψέ τα κιόλας για να μην ψάχνεσαι μετά και αν θες να προσθέσεις κι άλλα στη λίστα:

>Tricky - Puppy Toy

>Snoop Dogg ft. Pharrell - Drop it like It's Hot

>Theophilus London - Ooops
> extra bonus: Deftones (έλα τώρα που δεν το περίμενες, βάλε οποιοδήποτε, πάτα shuffle, κολλάει απίστευτα σε ατμόσφαιρα στριπτιζιάρικη)

Buffalo '66.

Δηλαδή πόσο πιο "american indie" να θεωρείται μια ταινία όταν διαβάζεις τα εξής ονόματα στο casting: Vincent Gallo, Christina Ricci, Mickey Rourke, Angelica Huston και Rosanna Arquette. Με τον πρώτο να σκηνοθετεί κιόλας. Τελικά αυτός ο τύπος, παρά το αμφισβητούμενο ταλέντο του, μου ασκεί μια ακατανόητη έλξη και παραμένει μια ένοχη απόλαυση. Και το Buffalo '66 είναι καλό. Για κάποιο λόγο το ένιωσα στο πετσί μου. Μου έφυγε και ένα δάκρυ νομίζω...Πάρε και τη σκηνή με την Christina Ricci να χορεύει κλακέτες υπό τους ήχους των King Crimson.

Pas Possible.

Και που λες, ξεκινάω χτες να πάω στο Modern Mechanix Festival στο 6 d.o.g.s χωρίς τρελές αξιώσεις...Που να ήξερα ότι οι Charles de Goal θα ήταν η αποκάλυψη της βραδιάς! Και του μήνα μη σου πω! Μέσος όρος ηλικίας 50, εκ Γαλλίας, minimalsynthnewwavepostpunkers, δεν ξέρω και εγω τι άλλο...Το λέει η καρδούλα τους! το hitακι αλλά αν βρεις το "Synchro", προτίμησε το.

: David Bowie

David Bowie 

is widely regarded as one of the most 

influential writers of pop music.

If I had the money to go to a record store I would

Ξέρεις τώρα, είναι και επίκαιρο το τραγούδι, αν είχα λεφτά θα έπαιρνα δίσκους, αλλά τώρα με αναγκάζουν ρε γαμώτο και τους κλέβω και εγώ δεν φταίω, με υπνωτίζει το τραγούδι με τα επαναληπτικά του φωνητικά και εγώ απλά .. συμφωνώ!

Yeah I'm a hustler* baby

That's what my daddy's made me

Yeah I'm a hustler baby
That's what my daddy's made me

*¨Ει για να μην παρεξηγηθούμε, η λέξη hustler έχει αρκετές σημασίες, εε..εσύ κράτα την πιο ήπια από αυτές.

Hustler - Simian Mobile Disco

για λόγους ευθιξίας και αισθητικής δεν έβαλα το επίσημο βίντεο κλιπ και έσκασα ερασιτεχνικό.

. . . μία μέρα που μέλωσα

φαντάζομαι ότι σπάνια θα ξανασυμβεί σε αυτόν τον μπλογκοχώρο να παρουσιάσω τέτοια ακούσματα, όχι από συστολή ή σνομπισμό, αλλά εξαιτίας της σπάνιας επιθυμίας μου να ανατρέχω σε τέτοιες μπαλαντοειδείς, κλασικές μελωδίες!


Judy Garland - Over the Rainbow

μα είναι ο Μάγος του Οζ,
μα είναι η Judy Garland,
μα είναι μόνο 2-3 λεπτά τόσο γλυκού μελώματος!

pop + funky right?

για χαρωπό θέλησα να το πλασάρω το συγκεκριμένο κομμάτι, μετά προσέχεις όμως και τα λόγια και βγάζουν μία γλυκόπικρη διάθεση!

footsteps on the dancefloorrr....

Μην μασάς! απλά feel the rhythm που λένε με πάθος και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και επίσης κάνω και ωραία σύνδεση με την teen '80s αισθητική που πλάσαρε η Akiko ακριβώς από κάτω!


Womack & Womack - Teardrops

John Hughes unfortunately did not direct my life.

Whatever happened to chivalry?
Does it only exist in 80's movies?
I want John Cusack holding a boombox outside my window.
I wanna ride off on a lawn mowner with Patrick Dempsey.
I want Jake from Sixteen Candles waiting outside the church for me.
I want Judd Nelson thrusting his fist into the air because he knows he got me.
Just once I want my life to be like an 80's movie.


Τίποτα καλύτερο για βράδυ καθημερινής από το να κουρνιάσεις αναπαυτικά μέσα στο φλις κουβερτάκι σου με καλή παρέα (ή και χωρίς - όπως γουστάρεις) και να δεις μια witty teen movie, από αυτές που δυσκολεύεσαι να βρεις τον τελευταίο καιρό και που σου αφήνουν ένα γλυκόπικρο, νοσταλγικό feeling, ακριβώς όπως κάνει το "Easy A" του Will Gluck. Δεν αλλάζει την ιστορία του κινηματογράφου, αλλά οι ατάκες είναι τόσο απολαυστικά καταιγιστικές που δεν μπορείς παρά να χαμογελάς σα βλάκας. Μη δεις το trailer, θα ξενερώσεις. Δες το φιλμ κατευθείαν. Ή στην τελική μην κάνεις τίποτα.

κρουστά + πεταλούδες + χρώμα

               =

Friendly Fires - Kiss Of Life

κανείς δεν την χαίρεται πια

ίσως είναι λίγο απόλυτη η θέση μου.

είναι όμως απόλυτη και η ζωή σε σχέση με αυτήν.

και όταν εννοώ αυτήν, άκου το τραγούδι και ίσως και να καταλάβεις.

PJ Harvey — This Is Love

You and the law

Ομολογώ ότι καταντώ γραφική πλέον με μία ομολογουμένως έκδηλη εμμονή που έχω τον τελευταίο καιρό με τους Deftones..
Ναι, οκ, δες το βίντεο κλιπ και μετά έλα πες μου ότι δεν έχω δίκιο. Επίσης, άκουσε και το τραγούδι και πες με αμερικανάκι, μπουλόπαιδο, νιου μεταλίδιο και σου 'χω δώσει σφαλιάρα!
Στον τίτλο της ανάρτησης μη δίνεις σημασία, ό,τι είδα έγραψα!
Ε ... μου αρέσει πολύ, μιλάμε για repeat όχι μαλακίες!

DEFTONES "You've Seen The Butcher"

: heartbeat

heart·beat  \ˈhärt-ˌbēt\

n.

1. A single complete pulsation of the heart.

2. A vital force or driving impulse

ελληνικά: heartbeat: καρδιακός παλμός, καρδιοχτύπι

σουηδικά: hjärtslag 

      

: devious

de·vi·ous  \ˈdē-vē-əs, -vyəs\

adj.

1. Not straightforward; shifty

2. Departing from the correct or accepted way; erring

3. Deviating from the straight or direct course; roundabout

ελληνικά: devious: δόλιος, πανούργος, πονηρός, ανέντιμος, ύπουλος

who's bad?

Chris Isaak - Baby Did A Bad Bad Thing 


Jace Everett - Bad Things

Michael Jackson - Bad

: succulent

suc·cu·lent  \-lənt\

     adj.

1. Full of juice or sap; juicy.

2. Botany Having thick, fleshy, water-storing leaves or stems.

3. Highly interesting or enjoyable; delectable

ελληνικά: succulent: (για καρπούς κτλ.) ζουμερός, χυμώδης, εύχυμος # (για φυτά:) οπώδης

       

: realign

re·a·lign  \ˌrē-ə-ˈlīn\
tr.v. re·a·ligned, re·a·lign·ing, re·a·ligns

: to align again; especially : to reorganize or make new groupings of

ελληνικά: realign: ευθυγραμμίζω, στοιχίζω ή διατάσσω εκ νέου

: bemused

be·muse  \bi-ˈmyüz, bē-\

tr.v. be·mused, be·mus·ing, be·mus·es

1. To cause to be bewildered; confuse. 

2. To cause to be engrossed in thought.

ελληνικά: bemused: σαστισμένος, χαμένος σε σκέψεις

οδηγίες χρήσης +

hey sistah, go sistah!

που λες όταν ακούω αυτό το τραγούδι νομίζω ότι προσεγγίζω όσο πιο πολύ μπορώ την έννοια του κατά τ' άλλα άκομψου μερακλώνω. Ναι, ναι καλά άκουσες ;)

* μεγάλο συν, η επική περφόρμανς της Chaka Khan στο βιντεάκι, θυσιάζεις βεβαίως λίγο ήχο για μία τέτοια μοναδική στιγμή εϊτίλας!!!

yeah, woohoo ... hmm

♥ δεν θα με πείραζε να αποτελούσε ο επόμενος δίσκος των Digitalism μία πολύ ωραία ευκαιρία να τους δω και 3η και 4η φορά...συμφωνείς Akiko?

And when they asked us how we knew his name, we died just before him.

Οι αλαφροΐσκιωτες αδερφές Cassidy και το νέο τους video για το "Gallows".
Μα είναι τόσο παραμυθένιες που δεν μπορώ να αντισταθώ!!!

Άκου:

+

Με αφορμή αυτό και μία μικρή αναλαμπή από το παρελθόν ;)

And now I know about your love your conspiracy...

Με αφορμή το χτεσινό live των Cyanna στο πλαίσιο του 4ου Rocksound festival στο Κύτταρο. Εκρηκτική σκηνική παρουσία, όπως πάντα, με αποκορύφωμα της βραδιάς (κατά την ταπεινή μας γνώμη) τη στιγμή που παίχτηκε το εν λόγω κομμάτι από το τελευταίο τους album "End Is Near". Θα επιστρέψουμε με αναλυτικότερο post σύντομα. It's a promise ;)

iNTERPOL x 2

Και επανέρχομαι μετά από πολύ καιρό [κλικ] σε ένα από τα λίγα συγκροτήματα που έχουν αντέξει μερόνυχτα στο repeat, που τα άλμπουμ τους δεν έχουν βιαστεί από το κατά τ' άλλα αγαπημένο μου "repeat 1" για τον απλούστατο λόγο ότι γεννιούνται με το πρώτο τραγούδι και σκοτώνονται με το τελευταίο μόνο και μόνο για να αναβιώσουν ξανά και ξανά σαν οντότητες συμπαγείς που δεν τολμά τηλεκοντρόλ ή shuffle να τις αλλοιώσει.

Σε πολύ λογοτεχνοβερσιόν μου γύρισε ο σχολιασμός του δίσκου των Interpol και έχω αρχίσει να ανησυχώ με τον εαυτό μου. Τι να κάνω όμως που τους ακούω αυτή τη στιγμή, ακούω το πιάνο τους, τα ισπανικά τους, τη δύναμη της μουσικής τους να βγαίνει υπόκωφα από τα ηχεία μου και πιο σκοτεινά θα τολμήσω να πω από ποτέ. Κλείστηκαν σε στούντιο για πόσον καιρό και άλλον τόσο κλείστηκαν στον εαυτό τους. Ο ομώνυμος τίτλος του άλμπουμ δείχνει ίσως μία ανάγκη επαναπροσδιορισμού και αναζήτησης της ταυτότητάς τους που έρχεται να επισφραγιστεί με την ίδια την ονομασία τους και ουσιαστικά τον "τύπο τους" που είναι πλέον ταυτόσημος του τίτλου τους.
Ίσως αυτό να συμβολίζει και ο αποδομημένος λογότυπος του συγκροτήματος στο εξώφυλλο του δίσκου.
Δεν είναι λιγότερο "αυτοί" από προηγούμενα άλμπουμ, είναι λιγότερο εξωστρεφείς και επικοινωνιακοί.


Κι αυτό μ' αρέσει ρε παιδί μου, γιατί κόψαν τα περιττά και έκαναν ότι γουστάρουν(-ω) πιο πολύ.
Και τους βγήκε αβίαστα και εγώ προσωπικά δεν το ακούω σαν κουρασμένο κακέκτυπο της επιτυχημένης μανιέρας των προηγούμενων δίσκων, μα περισσότερο σαν καταστάλαγμα και πιστοποίηση μίας αίσθησης σιγουριάς και εμπιστοσύνης σε έναν ήχο που ουσιαστικά έκαναν δικό τους και μας σέρβιραν με φρέσκο αμπαλάζ ύστερα από 30 χρόνια από την πρώτη του εμφάνιση [βλ. απαρχές Post-punk- ώρα για μελέτη].

Διάβασα αρκετές κριτικές και κάποιες απ' αυτές με εξέπληξαν ευχάριστα μιας και δεν βιάστηκαν να ακολουθήσουν την πεπατημένη που ακολούθησαν αρκετοί "υπέρμαχοι" του συγκροτήματος που ένιωσαν να προδίδονται από τα κουρασμένα παλικάρια.

*έχει γέλιο που υπάρχουν τόσες συζητήσεις που έχω παρακολουθήσει σε forums και blogs κ.λπ. (_(το ξέρω είμαι καμένη, ;)_) με συμμετέχοντες που είτε προτίθενται να προστατέψουν τους interpol λες και είναι πρώτου βαθμού συγγενείς είτε να τους κατασπαράξουν σαν εραστές που απλά έχασαν τη σπίθα τους (και οι δύο περιπτώσεις εμπεριέχουν συναισθήματα που δεν βλέπω συχνά να γεννώνται για συγκροτήματα)*

Οι Interpol, και δεν το λέω εξαιτίας του γεγονότος ότι όντως αποτελούν μέρος του soundtrack της ζωής μου, δύσκολα θα με απογοητεύσουν και κυρίως όσο το κάθετι που κάνουν περιγράφεται με τη χρήση λέξεων όπως αισθητική, σκοτεινιά, ρυθμός και μελωδία, ψυχρά διαπεραστικά φωνητικά.

Δεν θέλω απαραίτητα εκπλήξεις από αυτούς!
Θέλω απλά να μου παίζουν τα τραγούδια τους, να τα διεκπεραιώνουν ή να τα απογειώνουν ανάλογα τα κέφια, δεν έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις απ' αυτούς απ' όσες έχουν οι ίδιοι από τους εαυτούς τους.

I would not just leave you without a kiss*

Interpol - "Barricade"

I Love You But I've Chosen Darkness

Ποιος είπε ότι στη μουσική αναζητάμε πάντα κάτι φρέσκο?


"According to Plan" by I Love You But I've Chosen Darkness

Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου 2010

Κουλτουροκατάσταση και πάλι και δεν το λέω με την κακή έννοια. Τουναντίον...Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου 2010 ξεκίνησε χτες στον κινηματογράφο Αττικόν με την ειδική εναρκτήρια πρεμιέρα του "Μαχαιροβγάλτη" του Γ. Οικονομίδη.
Ό,τι και να πω για τον κ. Οικονομίδη θα είναι πραγματικά λίγο και δε θέλω να τον αδικήσω.
Μετά το "Σπιρτόκουτο" και το "Ψυχή στο Στόμα" επανέρχεται δριμύτερος. Εκπληκτική αποδόμηση του Νεοέλληνα και κυρίως της "σάπιας" νεοελληνικής οικογένειας/νοοτροπίας. Να τη δείτε, τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Το Πανόραμα θα διαρκέσει έως την Κυριακή 31 Οκτωβρίου, οι προβολές θα λάβουν χώρα στις αίθουσες του Απόλλωνα, Τριανόν και του Ιδρύματος "Μιχάλης Κακογιάννης" και πέρα από το κλασσικό διαγωνιστικό τμήμα και τις ταινίες μικρού μήκους,θα περιλαμβάνει και τα ακόλουθα αφιερώματα: Samuel Fuller, spaghetti western, ελληνικός κινηματογράφος της δεκαετίας του '80, καθημερινός φασισμός, τριλογίες μεγάλων σκηνοθετών, μοναχικός κλόουν και 50 χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας. Όσοι πιστοί (σινεφίλ) προσέλθετε...
Περισσότερες πληροφορίες εδώ 

μένω σπίτι σημαίνει βλέπω εMTιV [2]

άλλα είχα στο μυαλό μου, άλλα μου κατεβαίνουν, άλλα ακούω,
αλλά όλα αυτά κάπου τα 'χω δει, κάπου τα 'χω δει και κάποια απ΄αυτά πάλι απλά κάηκαν μετά το off του τηλεκοντρόλ για να 'ρθουν να αναβιώσουν εδώ και τώρα.



Foo Fighters -The pretender, φλασιά μισής ώρας πριν, ξεκίνησα από joy division και ο από μηχανής θεός -γιουθιουμπ- με ξέβρασε πάνω τους. 1999: lEARN TO FLY: Video Clip: Πλάκα έχει!
Αγόρασα το cd, δεν το άκουσα ποτέ με την ίδια χαρά που έβλεπα τα αντίστοιχα βίντεο κλιπ, μετανιώνω όμως που δεν το βρίσκω, πρέπει να το 'χα θυσιάσει σε κάποια ανταλλαγή,
αλλά κάτι κατάφεραν στο κομμάτι που έχω κολλήσει!
Κλίνουν νομίζω προς την ποπ πλευρά του σκληρού ήχου και όσο και να αποτελεί o Grohl σημαντικό κομμάτι της νεότερης rocκ κουλτούρας των 20-30ρηδων, δεν με πείθει για τη συνθετική του δεξιοτεχνία.
To νιώθει όμως ρε φίλε, για αυτό ας τον αφήσω στην ησυχία του, ΣΤΟΠ.
Το βρήκα! δεν με γεμίζει το γεγονός ότι "τα σπάει" με ασφαλιστική δικλείδα, ότι είναι κάπως προκατ ο ήχος τους, να ταιριάζει και λίγο η κουπ, να είναι κ ασορτί η ζωνούλα με τα etnies. Ίσως πάλι να 'μαι και πικρόχολη, αλλά δεν είμαι εγώ αυτή που 'χε βάλει μέσα στο "There is nothing left to lose" ένα τατουαζάκι με τον λογότυπο της μπάντας. Να μου πεις βέβαια τότε παίζει να ΄ταν της μόδας, θυμάμαι και σε άλμπουμ των Mayhem, να 'χω βρει αντίστοιχο, ομολογουμένως πιο νόστιμο ;)

Βέβαια, τώρα έρχεται το κάψιμο το "τρου", γιατί την ίδια εποχή ή μάλλον 1-2 έτη αργότερα από τους φουφου, ...[και ναι τώρα δίνω νόημα στον τίτλο της σειράς αυτών των αναρτήσεων και έρχομαι να προειδοποιήσω για την επικείμενη μπούρδα που θα αμολήσω ή οποία είναι και η πεμπτουσία του συγκεκριμένου πονήματος], έσκασε η Britney Spears: Slave for you. M' αρέσει, μ'αρέσει, βαρέθηκα! έχει αυτό το καθαρο-βρώμικο, υπνωτικό r&b που πήρε πολύ τα πάνω του τα τελευταία χρόνια και που αν και σίγουρα είχες ξεχάσει, υπό την προϋπόθεση ότι το είχες τότενες ακούσει, παραδέξου ότι δεν 'ν' κακό!




Κρίμα το ξέρω είναι κρίμα, αλλά μου 'ρθε και αφού είναι όντως μηχανή χρόνου- σκουπιδοτενεκές η συγκεκριμένη ανάρτηση, το πέταξα κι αυτό μέσα.-

Ένα θα πω, ή μάλλον τρ3ις λέξεις θα γράψω:

Post Orgasmic Chill (γαμώ τους τίτλους)



Και τώρα φαίνονται ο φανατικοί του αθλήματος. Το θυμάσαι σίγουρα γιατί, όπως κι εγώ, δεν μου άρεσε καθόλου ο τύπος με τη σκυλίσια μάσκα, ήταν λίγο θλιβερό θέαμα, θεωρώ!
Μετά από 1 δεκαετία όμως, να 'τοι όλοι να εξυμνούν τους Daft Punk που συνετέλεσαν στην αποθέωση της γαλλικής electro δισκογραφίας με επικεφαλής την Ed Banger.



άψογο παρτ(υ)οειδές βίντεο κλιπ, το τραγούδι ομολογώ με ψιλοταλάνισε 2-3 μερόνυχτα, κατάφερα να το σκοτώσω όμως! Το βίντεο κλιπ όμως αξίζει τη θέση του στην παρούσα φάση! (αν δεν το πέταγα τώρα, δεν θα το πέταγα ποτέ, φο' ριaλ!(ακόμα και το μεσαίο συνθετικό του ονόματός τους με ανατριχιάζει)



Τελειώνω πάλι με κομμάτι από την ίδια εποχή, όπως και η πλειοψηφία των ανωτέρω, με έναν τύπο που αγάπησα πολύ τότε και εξακολουθώ να αγαπώ, δεν παύει όμως να τον ανακάλυψα μέσα από το εΜτιΒι, τώρα όμως έχει μείνει η δισκογραφία του να με διασκεδάζει!




α! και απλά από το ίδιο άλμπουμ "Eat at Whitey's" μου 'χει κολλήσει αρρωστημένα το
 "Deadly Assassins", δυστυχώς το βρήκα μόνο σε ινστρουμένταλ. Βρες δίσκο και άκουσε!

Χαρές

MENTA - Οι χαρές

Είναι κάποιες μέρες που 'θελα να τις ξεγράψω,

όση λύπη δώσαν μια για πάντα να ξεχάσω,

είναι κάποιες μέρες που ποθώ να καταφέρω,

τις χαρές που κρύβουν πιο κοντά μου να τις φέρω

τριγυρνούν ξανά, με κυκλώνουνε σα ζάλη

οι χαρές* ζουν για πάντα στο κεφάλι

και ξυπνούν για να 'ρθουν κοντά μου πάλι

κάποιες άλλες μέρες ήθελα να τις κερδίσω

πριν χαθούν ζητούσαν κάτι μέσα τους να κλείσω

κάθε τέτοια μέρα, φταίω που 'χω συνηθίσει

να περνά, να φεύγει δίχως να την έχω ζήσει

τριγυρνούν ξανά, με κυκλώνουνε σα ζάλη

οι χαρές* ζουν για πάντα στο κεφάλι

και ξυπνούν για να 'ρθούν κοντά μου πάλι

κάποια μέρα είπα τζάμπα δεν θα ξαναζήσεις

να κυλάει ο χρόνος, άλλο έτσι δεν θα αφήσεις

όσες μέρες μένουν, ξέρεις πως να τις γεμίσεις

άλλες δεν θα φύγουν, άδειες δίχως συγκινήσεις.

_______________________________________________________________________

* για να μην ξεχνιόμαστε:


χαρά η [xará]: 1.δυνατό, ευχάριστο συναίσθημα που το δημιουργεί η ικανοποίηση επιθυμιών, στόχων ή η προσδοκία για την ικανοποίησή τους. ANT λύπη, θλίψη. (Λεξικό Κοινής Νεοελληνικής)

Το βίντεο κλιπ που συμπληρώνει με ιδιαίτερα γλαφυρό και ταυτόχρονα απλοϊκό τρόπο τους στίχους και την αύρα του κομματιού των Μέντα, είναι γυρισμένο στο Λος Άντζελες από τον Γρηγόρη Ρέντη.

Ποπ, τολμώ να πω - χωρίς ενοχές!

Εν μέσω βαμπιρικού παραλογισμού...

Ο δημοφιλής νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Park Chan-wook επανήλθε δριμύτερος το 2010, μετά την πολυσυζητημένη τριλογία της Εκδίκησης (“Sympathy for Mr Vengeance”, “Old Boy” και “Sympathy for Lady Vengeance”) με το "Thirst", μια ταινία που φαίνεται να συμβαδίζει σεναριακά με τη μαζική υστερία της εποχής: βαμπίρ και ό,τι η έννοια αυτή συνοδεύει – αίμα, λαγνεία και βία - (βλέπε “Twilight”, “True Blood” αλλά και το σουηδικό αριστούργημα «Let the Right One In” και το ακόλουθο αμερικανικό remake). Παρόλο που η ταινία έχει προβληθεί εδώ και μήνες, θεωρώ ότι ήταν μια από τις ταινίες που αξίζει να δει κανείς, κυρίως για το αισθητικό μέρος της χωρίς να θέλω να υποβιβάσω την όποια αξία του περιεχομένου του καθεαυτού.
Ο νέος του ήρωας,λοιπόν, ονόματι Sang Hyun, έχει πολλές και αντικρουόμενες ιδιότητες: καθολικός ιερέας και εθελοντής σε ένα μυστικό πείραμα με σκοπό την εξεύρεση ενός εμβολίου για την αντιμετώπιση ενός θανατηφόρου ιού, ο οποίος λόγω μιας λανθασμένης μετάγγισης αίματος μετατρέπεται σε ένα διψασμένο για αίμα βαμπίρ. Ο Sang Hyun, ωστόσο, ακόμα και μετά τη μεταμόρφωσή του, δεν αποβάλλει την ανθρωπιά του και προσπαθεί να επιβιώσει ρουφώντας αίμα από ασθενείς που βρίσκονται σε κώμα. Όλα, όμως, αλλάζουν όταν γνωρίζει και ερωτεύεται παράφορα τη γυναίκα ενός παλιού του φίλου.

Αν περιμένετε να δείτε μια ακόμη κλασσική ταινία τρόμου με βαμπίρ, τότε μάλλον θα απογοητευτείτε. Ο βιρτουόζος σκηνοθέτης επέλεξε να ασχοληθεί με το θέμα, αποφεύγοντας τα κλισέ που συνήθως κυριαρχούν σε τέτοιου είδους ταινίες. Εξάλλου, χάρη σε αυτήν την αριστοτεχνική σκηνοθεσία και τη μοναδική ικανότητά του να ξεφεύγει από τα τετριμμένα, οφείλει τη λατρεία που απολαμβάνει τόσο από τους κριτικούς όσο και από το ευρύτερο κοινό. Μην ξεχνάμε ότι η εν λόγω ταινία βραβεύτηκε με το ειδικό βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών της χρονιάς που μας πέρασε. Έτσι, τα μυτερά δόντια, τα σκόρδα και τα κάστρα σε λόφους αντικαθίστανται με τις προσωπικές υπαρξιακές εμμονές του. Η θνητή φύση του ανθρώπου, η θρησκεία, η αμαρτία και ο έρωτας αποτελούν τους βασικούς άξονες της ταινίας. Το “Thirst” ουσιαστικά περιγράφει την ιστορία ενός περίεργου ερωτικού τριγώνου που σε πολλά σημεία της αγγίζει τα όρια της μαύρης κωμωδίας και του γκροτέσκου. Κυρίαρχο στοιχείο της είναι η επιθυμία για αίμα και σάρκα. Ακόμα και η ίδια η σεξουαλική δίψα, όμως, φαίνεται να επισκιάζεται από την ενοχή, την τρυφερότητα και την ηθική του ήρωα.
Και σε αυτήν την ταινία ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με τα έντονα, σχεδόν απειλητικά χρώματα του και τους απωθητικά μεγεθυμένους, αλλά συνάμα ρεαλιστικούς ήχους του (προσέξτε την πρώτη σκηνή όπου ο ήρωας τρέφεται με το αίμα ενός ασθενή σε κώμα).

Ενδεχομένως, όμως, η σωστή σκηνοθεσία, η όμορφη φωτογραφία και η αξιοπρεπής ερμηνεία των ηθοποιών να μην αρκούν για να τοποθετήσουν την ταινία αυτή στο ίδιο επίπεδο με διαμάντια όπως το “Old Boy”. O Wook βουτάει με υπερβολικό ενθουσιασμό στον αισθησιασμό και τη σαρκική υπερβολή, δημιουργώντας έτσι μια ταινία που σε πολλά σημεία καθίσταται φλύαρη και χωρίς νόημα. Ενδεχομένως, μάλιστα, ο κύριος Park να κατηγορηθεί και για έναν υποβόσκοντα μισογυνισμό, κυρίως στο τελευταίο μέρος της ταινίας.
Σε κάθε περίπτωση, το “Thirst” είναι μια εντυπωσιακή ταινία και το μόνο σίγουρο είναι ότι τα πλάνα του Wook σίγουρα θα σας αφήσουν με ανοιχτό το στόμα.
Voila το trailer για όσους ψήθηκαν: