Ο δημοφιλής νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Park Chan-wook επανήλθε δριμύτερος το 2010, μετά την πολυσυζητημένη τριλογία της Εκδίκησης (“Sympathy for Mr Vengeance”, “Old Boy” και “Sympathy for Lady Vengeance”) με το "Thirst", μια ταινία που φαίνεται να συμβαδίζει σεναριακά με τη μαζική υστερία της εποχής: βαμπίρ και ό,τι η έννοια αυτή συνοδεύει – αίμα, λαγνεία και βία - (βλέπε “Twilight”, “True Blood” αλλά και το σουηδικό αριστούργημα «Let the Right One In” και το ακόλουθο αμερικανικό remake). Παρόλο που η ταινία έχει προβληθεί εδώ και μήνες, θεωρώ ότι ήταν μια από τις ταινίες που αξίζει να δει κανείς, κυρίως για το αισθητικό μέρος της χωρίς να θέλω να υποβιβάσω την όποια αξία του περιεχομένου του καθεαυτού.
Ο νέος του ήρωας,λοιπόν, ονόματι Sang Hyun, έχει πολλές και αντικρουόμενες ιδιότητες: καθολικός ιερέας και εθελοντής σε ένα μυστικό πείραμα με σκοπό την εξεύρεση ενός εμβολίου για την αντιμετώπιση ενός θανατηφόρου ιού, ο οποίος λόγω μιας λανθασμένης μετάγγισης αίματος μετατρέπεται σε ένα διψασμένο για αίμα βαμπίρ. Ο Sang Hyun, ωστόσο, ακόμα και μετά τη μεταμόρφωσή του, δεν αποβάλλει την ανθρωπιά του και προσπαθεί να επιβιώσει ρουφώντας αίμα από ασθενείς που βρίσκονται σε κώμα. Όλα, όμως, αλλάζουν όταν γνωρίζει και ερωτεύεται παράφορα τη γυναίκα ενός παλιού του φίλου.
Αν περιμένετε να δείτε μια ακόμη κλασσική ταινία τρόμου με βαμπίρ, τότε μάλλον θα απογοητευτείτε. Ο βιρτουόζος σκηνοθέτης επέλεξε να ασχοληθεί με το θέμα, αποφεύγοντας τα κλισέ που συνήθως κυριαρχούν σε τέτοιου είδους ταινίες. Εξάλλου, χάρη σε αυτήν την αριστοτεχνική σκηνοθεσία και τη μοναδική ικανότητά του να ξεφεύγει από τα τετριμμένα, οφείλει τη λατρεία που απολαμβάνει τόσο από τους κριτικούς όσο και από το ευρύτερο κοινό. Μην ξεχνάμε ότι η εν λόγω ταινία βραβεύτηκε με το ειδικό βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών της χρονιάς που μας πέρασε. Έτσι, τα μυτερά δόντια, τα σκόρδα και τα κάστρα σε λόφους αντικαθίστανται με τις προσωπικές υπαρξιακές εμμονές του. Η θνητή φύση του ανθρώπου, η θρησκεία, η αμαρτία και ο έρωτας αποτελούν τους βασικούς άξονες της ταινίας. Το “Thirst” ουσιαστικά περιγράφει την ιστορία ενός περίεργου ερωτικού τριγώνου που σε πολλά σημεία της αγγίζει τα όρια της μαύρης κωμωδίας και του γκροτέσκου. Κυρίαρχο στοιχείο της είναι η επιθυμία για αίμα και σάρκα. Ακόμα και η ίδια η σεξουαλική δίψα, όμως, φαίνεται να επισκιάζεται από την ενοχή, την τρυφερότητα και την ηθική του ήρωα.
Και σε αυτήν την ταινία ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με τα έντονα, σχεδόν απειλητικά χρώματα του και τους απωθητικά μεγεθυμένους, αλλά συνάμα ρεαλιστικούς ήχους του (προσέξτε την πρώτη σκηνή όπου ο ήρωας τρέφεται με το αίμα ενός ασθενή σε κώμα).
Ενδεχομένως, όμως, η σωστή σκηνοθεσία, η όμορφη φωτογραφία και η αξιοπρεπής ερμηνεία των ηθοποιών να μην αρκούν για να τοποθετήσουν την ταινία αυτή στο ίδιο επίπεδο με διαμάντια όπως το “Old Boy”. O Wook βουτάει με υπερβολικό ενθουσιασμό στον αισθησιασμό και τη σαρκική υπερβολή, δημιουργώντας έτσι μια ταινία που σε πολλά σημεία καθίσταται φλύαρη και χωρίς νόημα. Ενδεχομένως, μάλιστα, ο κύριος Park να κατηγορηθεί και για έναν υποβόσκοντα μισογυνισμό, κυρίως στο τελευταίο μέρος της ταινίας.
Σε κάθε περίπτωση, το “Thirst” είναι μια εντυπωσιακή ταινία και το μόνο σίγουρο είναι ότι τα πλάνα του Wook σίγουρα θα σας αφήσουν με ανοιχτό το στόμα.
Voila το trailer για όσους ψήθηκαν:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου