iNTERPOL x 2

Και επανέρχομαι μετά από πολύ καιρό [κλικ] σε ένα από τα λίγα συγκροτήματα που έχουν αντέξει μερόνυχτα στο repeat, που τα άλμπουμ τους δεν έχουν βιαστεί από το κατά τ' άλλα αγαπημένο μου "repeat 1" για τον απλούστατο λόγο ότι γεννιούνται με το πρώτο τραγούδι και σκοτώνονται με το τελευταίο μόνο και μόνο για να αναβιώσουν ξανά και ξανά σαν οντότητες συμπαγείς που δεν τολμά τηλεκοντρόλ ή shuffle να τις αλλοιώσει.

Σε πολύ λογοτεχνοβερσιόν μου γύρισε ο σχολιασμός του δίσκου των Interpol και έχω αρχίσει να ανησυχώ με τον εαυτό μου. Τι να κάνω όμως που τους ακούω αυτή τη στιγμή, ακούω το πιάνο τους, τα ισπανικά τους, τη δύναμη της μουσικής τους να βγαίνει υπόκωφα από τα ηχεία μου και πιο σκοτεινά θα τολμήσω να πω από ποτέ. Κλείστηκαν σε στούντιο για πόσον καιρό και άλλον τόσο κλείστηκαν στον εαυτό τους. Ο ομώνυμος τίτλος του άλμπουμ δείχνει ίσως μία ανάγκη επαναπροσδιορισμού και αναζήτησης της ταυτότητάς τους που έρχεται να επισφραγιστεί με την ίδια την ονομασία τους και ουσιαστικά τον "τύπο τους" που είναι πλέον ταυτόσημος του τίτλου τους.
Ίσως αυτό να συμβολίζει και ο αποδομημένος λογότυπος του συγκροτήματος στο εξώφυλλο του δίσκου.
Δεν είναι λιγότερο "αυτοί" από προηγούμενα άλμπουμ, είναι λιγότερο εξωστρεφείς και επικοινωνιακοί.


Κι αυτό μ' αρέσει ρε παιδί μου, γιατί κόψαν τα περιττά και έκαναν ότι γουστάρουν(-ω) πιο πολύ.
Και τους βγήκε αβίαστα και εγώ προσωπικά δεν το ακούω σαν κουρασμένο κακέκτυπο της επιτυχημένης μανιέρας των προηγούμενων δίσκων, μα περισσότερο σαν καταστάλαγμα και πιστοποίηση μίας αίσθησης σιγουριάς και εμπιστοσύνης σε έναν ήχο που ουσιαστικά έκαναν δικό τους και μας σέρβιραν με φρέσκο αμπαλάζ ύστερα από 30 χρόνια από την πρώτη του εμφάνιση [βλ. απαρχές Post-punk- ώρα για μελέτη].

Διάβασα αρκετές κριτικές και κάποιες απ' αυτές με εξέπληξαν ευχάριστα μιας και δεν βιάστηκαν να ακολουθήσουν την πεπατημένη που ακολούθησαν αρκετοί "υπέρμαχοι" του συγκροτήματος που ένιωσαν να προδίδονται από τα κουρασμένα παλικάρια.

*έχει γέλιο που υπάρχουν τόσες συζητήσεις που έχω παρακολουθήσει σε forums και blogs κ.λπ. (_(το ξέρω είμαι καμένη, ;)_) με συμμετέχοντες που είτε προτίθενται να προστατέψουν τους interpol λες και είναι πρώτου βαθμού συγγενείς είτε να τους κατασπαράξουν σαν εραστές που απλά έχασαν τη σπίθα τους (και οι δύο περιπτώσεις εμπεριέχουν συναισθήματα που δεν βλέπω συχνά να γεννώνται για συγκροτήματα)*

Οι Interpol, και δεν το λέω εξαιτίας του γεγονότος ότι όντως αποτελούν μέρος του soundtrack της ζωής μου, δύσκολα θα με απογοητεύσουν και κυρίως όσο το κάθετι που κάνουν περιγράφεται με τη χρήση λέξεων όπως αισθητική, σκοτεινιά, ρυθμός και μελωδία, ψυχρά διαπεραστικά φωνητικά.

Δεν θέλω απαραίτητα εκπλήξεις από αυτούς!
Θέλω απλά να μου παίζουν τα τραγούδια τους, να τα διεκπεραιώνουν ή να τα απογειώνουν ανάλογα τα κέφια, δεν έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις απ' αυτούς απ' όσες έχουν οι ίδιοι από τους εαυτούς τους.

I would not just leave you without a kiss*

Interpol - "Barricade"